ارتباط با ما

آکوستیک سالن

آکوستیک کلی سالن به دوبخش الکترو آکوستیک و هنر معماری تقسیم میشود.

آکوستیک سالن

در قرن بیستم به هنر و به معماری آکوستیک به عنوان علم نگریسته شد و مولفه‌های آکوستیکی بیشتری شناخته شد تا بتوان بر اساس آن‌ها کیفیت صدا را در سالن‌ها افزایش داد. همچنین در زمینه کنترل نویز نیز موفقیت‌های زیادی حاصل شد و الکترو آکوستیک به کلی متحول گردید.

در همین قرن تکنیک‌های میکروفون‌گذاری و اسپیکرگذاری ابداع شدند تا نقاط ضعف آکوستیکی سالن‌ها پوشانده شوند.میکروفون‌ها و اسپیکرها، آمپلی فایرها و میکسرهای صدا در مقیاس وسیعی پیشرفت کردند و کاربردی شدند.

در معماری قرن بیستم، سطوح دیواره‌ها تخت و مسطح شدند و دیگر از تزیینات پر زرق و برق دوران‌های قدیم خبری نیست.

سطوح تخت و اثرات نامطلوب آن بر صوت موجب شد که پنل‌های جاذب و پخشاگر اختراع شوند. پخشاگرهای شرودر با امکان طراحی ریاضی ابداع شدند و مدلسازی آن‌ها هر روز رو به بهبود است.

همچنین پلیمرهای زیادی سنتز شدند که با استفاده از آن‌ها می توان در سطوح دلخواه، جذب مورد نیاز را به دست آورد.

در طراحی فضاهایی مانند تئاترها و محیط‌های شنوایی تلاش می‌شود که با  موازنه نمودن و  بالانس مقدار بازگشت و جذب صدا ، محیطی خلق شود که در آن صدا به شایستگی جریان یابد.

دانشگاه خوارزمی تهران
طنین چیست ؟
Tanin

عامل مهم دیگر در کنترل کیفیت صدا مربوط به طنین یا پس آواست . این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که انرژی صدا پس از اینکه از منبع خارج می شود ، ادامه می یابد. طنین از طریق برخورد با سطوح و گردش در محیط با از دست دادن انرژی، از بین می رود ؛ این  مدت زمان وابسته به حجم فضا و نوع مصالح خواهد بود. اگر طنین بسیار طولانی گردد فهم کلمات را در یک سخنرانی با مشکل روبرو خواهد نمود.

هر جسمی دارای تناوبی طبیعی است و در واقع دارای لرزشی است. یک سالن موسیقی یا مانند آن خود یک تشدیدکننده غول پیکر است. یکی از جالبترین نمونه‌ها در این قسمت بحث درباره گنبد است که باعث تحریف صدا و انتقال آن به گونه‌ای خاص می‌گردد.

فرم تالار در فرم تالارها نخستین نکته‌ای که باید بررسی شود نسبت طول، عرض و ارتفاع به یکدیگر می‌باشد که سابقاً مسئله اساسی آکوستیک بود و در کتاب‌های قدیمی آکوستیک نسبتهایی نظیر ۲:۳:۵ بیان گردیده. امروزه محاسبه ابعاد داخل تالارها از طریق تئوری امواج آکوستیکی و با توجه به فرم انتخاب شده دیگر جز مسائل لاینحل نیست؛ ولی با مطالعات انجام شده این قضیه راه حل قطعی مسئله آکوستیک نیست بلکه ابعاد و فرم تالار باید طوری انتخاب گردد که حتی الامکان امواج ویژه یکنواخت پخش گردند که این خود مستلزم اجتناب از انتخاب ابعاد صحیح (رند) می‌باشد.
تمرکز صدا در سقف های مقعر
در فضاهای شنوایی در مورد وجود راه مستقیم و نزدیک از سرچشمه آوا تا شنونده باید بررسی گردد زیرا امواج بازتابیده از دیوارها و سقف تالار برای فهم مطلب کافی نیست و در هرصورت راه مستقیم اهمیت بیشتری دارد و به خصوص انرژی صوتی مستقیم و انرژی صوتی بازتابیده در خوبی آکوستیک فضا تأثیر ویژه دارد. رعایت این نکته در ساختمان استودیوها که شنوندگان صدا را از راه میکروفن می‌شنوند اهمیت بسزایی دارد. در تالارها و تئاترها و فضاهای این چنین که شنوندگان انرژی صوتی را مستقیم از سرچشمه دریافت می‌دارند بایستی به این نکات دقت شود که شنوندگان دور از سرچشمه آوا نباشند و در هر حال دید مستقیم داشته باشند  بعلت اینکه صدا با طی مسیر و داشتن اصطکاک با مولکول‌های هوا تضعیف می‌گردد، از این رو بایستی ردیف‌های مختلف نسبت به ردیف قبل از خود اختلاف ارتفاع داشته که این مقدار معمولاً ۱۲ سانتی‌متر انتخاب می‌گشته ولی امروزه طبق استاندارد ۸ سانتی‌متر کفایت می‌کند.
تجهیز سالن همایش
براساس گفته‌ها، وجود راه نزدیک و آزاد صوتی از سرچشمه تا شنونده، فرم تالار و محیط شنوایی مان بهتر است ذوزنقه انتخاب گردد. خصوصاً فرم   A که از هرلحاظ برتری دارد.
هدایت امواج صوتی به سمت عقب سالن در پلان

فرم سقف

فرم سقف باید با استفاده از قوانین آکوستیک هندسی انتخاب گردد.

در نتیجه باید از ایجاد سطوح گود در هرصورت دوری جست به ویژه در صورتی که شعاع انحنا این سطوح در حدود ابعاد تالار باشد. سطوح گود با انحنای کوچکتر مشکل ایجاد نمی‌کند اما بزرگتر بودن ممکن است ایجاد بازآوا یا اکو نماید و از وضوح گفتار بکاهد.

تجهیز سالن همایش
تفاوت بازآوا و پس آوا

امواج منتشره از سرچشمه آوا از راه‌های مختلفی پس از بازتاب در سقف و دیوارها به گوش شنونده می‌رسد و از این رو ممکن است به علت طولانی بودن راه برخی از بازتاب‌ها مدتی پس از آوای اصلی به گوش برسد که اگر این فاصله زمانی بیش از ۵۰ هزارم ثانیه باشد بر آوای بازتابیده کوتاه نظیر صدای طبل یا زدن دست کاملاً متمایز و مشخص از آوای اصلی و به‌طور وضوح شنیده می‌شود که آن را پژواک یا بازآوا می‌نامند؛ ولی اگر آوای بازتابیده در مدتی کمتر از ۵۰ هزارم ثانیه بازگشت نماید با آوای اصلی مخلوط شده فقط اثر و دوام آوا را در گوش زیادتر می‌کند که بدان پس آوا اطلاق می‌شود.